dereizendeoomroel

De laatste loodjes…

2008-07-16T19:28:00.001-07:00

Jeetje, ineens gaat de tijd heel snel. Van een college al afscheid genomen, gisteren afscheidsceremonie met Japanse speech in het Okura-hotel, afscheid genomen van de Japanse sensei en vanavond sayonara-party op mijn werk... Overmorgen verhuizen uit mijn kamertje, terug naar het hotel van de eerste twee maanden en vanaf maandag op reis, weg uit Tokyo. En over twee weken stap ik alweer in het vliegtuig naar huis! Gek hoor, het voelt soms bijna alsof ik hier een heel nieuwe, eindeloze realiteit heb opgebouwd en dat ik helemaal niet meer terugkom... Toch voelt het eerlijk gezegd wel goed om weer naar Amsterdam te komen. Ik heb in japan zeker een nieuwe voorkeursvakantiebestemming gevonden, maar ik mis jullie en ik heb zin in een boterham met echte kaas:-)

Toch wil ik jullie deze foto`s niet ontzeggen. Lunch met twee collega`s met wie ik het erg goed kan vinden. Links is Natalia, uit Barcelona, met haar ben ik tegelijk begonnen hier op kantoor en we hebben lief en leed gedeeld. Het andere meisje is jade, een stagiaire uit Californie met wie het erg gezellig is, maar hier maar vijf weken heeft gewerkt.

Verder nog wat foto`s van het mitama-festival, waar we als verrassing afgelopen maandag mee naartoe werden genomen door mijn collega Torao-san. En de souvenir die ik voor mezelf heb gekocht hier in gadgetmania-Japan, een sushi-memory stick! En ik kan jullie vertellen, behalve dat ie er verdomd echt uitziet, voelt ie ook echt als een lap rauwe vis. Uiterst twijfelachtig, maar ik moet toegeven dat ik hem vreselijk grappig vind…

Tja, verder heb ik niet veel te melden, ik zal na mijn rondreis nog een keer posten met hopelijk veel mooie foto`s, inclusief een uitgeruste, gebruinde Saskia…

XS

plakkerig

2008-06-26T23:34:00.001-07:00

Lieve allemaal,

Jeetje, je let even niet op en ineens zijn er een paar maanden voorbij... Over een paar weken kom ik alweer terug naar Nederland! De afgelopen weken zijn ineens heel snel gegaan. Ik heb mijn werkuren wat teruggeschroefd om tijd vrij te maken voor andere dingen hier in Tokyo zoals het Sanja-festival bij de Senso-ji tempel in Asakusa, een van de bekendste tempels van Tokyo. Hier dragen mensen met zijn allen mikoshi (kleine shrines) naar de tempel. Zoals bij alle festivals in Japan wordt er vooral ook heel veel gegeten en gedronken. De gemiddelde braderie is hier niets bij. Hier trof ik ook een uiterst eigenaardig snackje, de vis op een stokje (zie foto). Ik heb hem eerlijk gezegd niet geproefd, ik heb het heel laf gehouden bij de yakitori van de buurman...
Afgelopen woensdag zijn we met de hele groep naar het Matsushita Instituut geweest. Matsushita is de oorspronkelijke naam van Panasonic en tevens de naam van de oprichter. Meneer Matsushita had uitgesproken maatschappelijke idealen en heeft dit instituut opgezet om mensen de gelegenheid te geven zich na hun studie verder te verdiepen in allerlei vakgebieden. Inmiddels is het een instituut geworden voor mensen die een carriere ambieren in de Japanse politiek. Hoewel vantevoren iedereen een beetje op zag tegen een discussie over Japanse politiek in het Japans, bleken het erg gezellige, open mensen en hebben we erg gezellig gepraat en na afloop met hapjes en drankjes verder gekletst op het strand.

Verder een hele hoop alledaagse dingen: borrel en receptie in het Ritz-Carlton, een cocktail ergens op de vijfentwintigste verdieping, winkelen bij Dior en Prada (om vervolgens een kopie te kopen bij de Zara), voetbal kijken midden in de nacht tussen de Russische hoeren en pooiers, je kent het wel. Hoewel het vandaag mooi weer is, is het hier nog steeds regenseizoen en is het doorgaans regenachtig, bewolkt en plakkerig, heel plakkerig!

Nou, ik heb wel weer genoeg geschreven. Ik hoop dat jullie de foto`s leuk vinden.

O ja, op de taart die ik van mijn groepsgenoten kreeg tijdens mijn verjaardagsetentje staat `voor onze christmas cake`. In Japan noemen ze vrouwen van mijn leeftijd zo die nog geen man in hun leven hebben gevonden (heb ik gelukkig wel, maar ze pesten me hier graag met het feit dat ik de oudste binnen de groep ben en dus een ouwe taart). In Japan moet je er echt op tijd bij zijn als vrouw, want als je de dertig nadert wil niemand je meer en moet je je heil zoeken bij een expat. En die expats hier in Tokyo, die zijn doorgaans niet om door een ringetje te halen…wat de meeste Japanse vrouwen geloof ik niet echt doorhebben... Dus gelukkig hoef ik me geen zorgen te maken en wacht mij een fijn, lief vriendje in Nederland!

X Saskia

en nog meer plaatjes...

2008-05-12T02:57:00.001-07:00

ome roel vergaat niet (part 2)

2008-05-07T06:24:00.000-07:00

Jaa...ik pas door het neusgat van de grote bronzen Buddha in Nara, duskarma-technisch komt het wel goed met mij...

...eten in een traditioneel Japans hotel (ryookan) na een meditatiesessie met de aantrekkelijke monnik (karma-technisch wat minder goed)...

En een interessant bedrijfsbezoek aan Taisei Ingenieursbureau...

ome roel vergaat niet...

2008-05-07T04:53:00.000-07:00

Ik weet niet of er nog iemand is die deze blog inmiddels nog leest, want ik heb heel lang niets gepost. Maar ik heb deze week vakantie en heb dus even weer tijd en rust om eens iets te schrijven. De helft van de stage zit er op, het was heel erg leerzaam maar ook best zwaar. De projecten zijn super, de mensen leuk en getalenteerd en ook mijn klusjes heel erg leuk en inspirerend. De werkdagen zijn wel veel langer dan ik gewend ben (en ik ben bij vlagen best wat gewend al zeg ik het zelf). Het gaat er in Japan veel minder om dat je afmaakt wat je moet doen dan om het tonen van je toewijding aan je bedrijf. En dan moet je dus blijven zitten tot laat, tot je baas naar huis gaat bijvoorbeeld, ook al heb je niet veel te doen. Gelukkig had ik zelf doorgaans
genoeg dingen te doen om gestaag aan door te werken en heb vreselijk veel geleerd. Maar toegegeven, ik ben blij dat ik even vakantie heb. Ik heb de afgelopen dagen vooral veel gechillt, eindelijk een beetje in de zon gelegen (de zomer is hier eindelijk begonnen), beetje in de stad gehangen, uitgeweest naar een feestje in de Roppongi Tower op de 53e verdieping! Verder heb ik ook weer niet heel veel dingen meegemaakt, dus bedacht ik me dat het misschien leuk is om eens een opsomming te maken van eigenaardigheden die ik hier in Japan, Tokyo, om me heen zie. Een soort wist-u-dat-jes zeg maar..

Dus, wisten jullie dat...

de Japanners enerzijds heel erg beleefd zijn en gericht op het niet veroorzaken van hinder en ergernis (meewaku in het Japans) door bijvoorbeeld stil te zijn in de metro, stil te zijn buiten de metro...maar anderzijds, mits met schaapachtige en schuldbewuste blik, ook wel weer heel erg gericht zijn op hun eigen comfort. Die beleefdheid is mijns inziens iets passiefs, alsof ze er niet zijn, maar een actieve daad van beleefdheid zie je niet snel. Mensen staan hier vrijwel nooit op voor oude mensen in de metro (althans niet dat ik heb gezien), sterker nog, als je net op een vrij plekje wilt gaan zitten, al door je knieen gezakt bent als het ware, presteren ze het soms nog om met een kleine duikvlucht je plekje snel in te nemen. Om vervolgens met een uitgestreken gezicht langs je heen te kijken alsof ze je uberhaupt niet hadden gezien. Ook vermijden ze meewaku door bijvoorbeeld een mondkapje te dragen als ze verkouden zijn...maar niet als ze vol en ongegeneerd recht in je gezicht gapen. En dat is niet fris kan ik je bij deze mededelen! Klinkt allemaal erg negatief nu, toegegeven ik word minder tolerant van lange dagen werken om vervolgens in een propvolle metro te staan waar kleine Japanse mannetjes hun duffe kruintjes in mijn neus duwen... Maarrrr, er zijn ook zeker heel goede dingen. Want ik zou zo'n propvolle trein in Nederland al helemaal niet trekken, waar men hard praat en belt en zijn irritatie hardop laat merken en zich wellicht met elkaar bemoeit. Hier leest men, luistert naar muzien of speelt een computerspelletje. Of slaapt, soms rechtop staand (ik kan het zelf ook al bijna). Verder hebben de Japanners allerlei slimme oplossingen voor kleine alledaagse ongemakjes. Plastic hoesjes over je hippe papieren winkeltasje als het regent, vogelgekwetter en andere vrolijke geluidjes op het toilet om te verhullen dat je misschien per ongeluk een keer een harde scheet laat die de mensen buiten het toilet dan kunnen horen en dat uiteraard als ontzettende meewaku zullen opvatten, maar ook vending machines waar je overal drankjes kunt kopen, een handig oplaadbaar pasje waarmee je van al het openbaar vervoer gebruik kunt maken, een rek met cijferslotjes bij de ingang van gebouwen waarin je je paraplu kunt opbergen zonder dat iemand hem jat en ga zo maar door.

Dan de Japanse vrouw. Bijzonder fenomeen toch wel. Hypervrouwelijk vaak, tot in de puntjes verzorgd (soms tot over de puntjes door continu in de metro en waar dan ook met wimpertangen en andere werktuigen in de weer te zijn). Mooi maar vaak heel erg mager. Ik denk dat het schoonheidsideaal van dun hier iets meer gehoor heeft dan in Nederland, iedereen is hier veel dunner. Soms echt te dun, veel anorexia. Hun haar zit altijd goed, ook bij windkracht 10, maar op hakken kunnen ze niet lopen. Hun, vaak erg kromme, benen wiebelen alle kanten op op vaak extreem dunne hoge hakken. Beetje jammer vind ik toch wel, want ik vind ze in het algemeen wel mooi en soms een tikje mysterieus. Ze shoppen erg veel in het algemeen. In Tokyo kent men het fenomeen parasite singles. Twintigers die bij hun ouders wonen, maar wel een goede baan hebben. En van dat geld kunnen ze leuke dingen doen, zoals shoppen. En dat merk je in het straatbeeld. Ik kan bij het gemiddelde warenhuis niets kopen (Fabienne, zelfs bij de lokale Zeeman verkopen ze zachtlederen Chloe-weekendtassen:-)), overal zijn grote en dure designerslabels te koop en ik kan dus in de gemiddelde straat alleen maar window shoppen.

En dan de Japanse man. Tja, daar valt niet veel over te zeggen. De typische Japanse man is de salariman, de werknemer van grote Japanse bedrijven die elke dag in zijn pak hele lange dagen maakt op kantoor en zijn familie niet veel ziet. 's Avonds na het werk gaat hij drinken met collega's en wellicht het afdelingshoofd en gaapt 's avonds dronken in de metro in het gezicht van bijvoorbeeld ondergetekende. Maar je hebt ook de jongere Jaopanner, die juist nog even aan dit beel lijkt te willen ontsnappen. Extravagante kleding, veel gamen in Akihabara, een wijk vol gok- en spelletjeshallen, paraderen in Harajuku, Shinjuku en Shibuya, nonchalant gebleekt piekhaar, maar wel tot in de puntjes gestyled, etc. Ik heb zelfs een paar echt mooie Japanse mannen gezien, maar doorgaans waren dat celibataire zen-monniken! Ik maak geen grapje!

Nou, hierbij even een losse update van onsamenhangende feitjes en observaties. Hopelijk zijn ze interessant en als er me meer te binnen schieten, zal ik ze met jullie delen. Ook zal ik even wat foto's uploaden. Veel oud materiaal wel, foto's die ik onlangs van groepsgenoten kreeg...

Spreek jullie later!

X Saskia

Op deze foto's zie je mij als samurai-held op sokken. Een oefensessie In Kyoto met een sensei die met Tom Cruise heeft meegespeeld in The Last Samurai. Ze staan niet in goede volgorde omdat mijn blog en ik een beetje ruzie hebben...

Site bureau, dedze keer goed....

2008-03-19T04:25:00.000-07:00

Sorry, ik had me vergist. De website van mijn bureau is: www.kkaa.co.jp

Alles goed hier, maar mijn wallen groeien...dus even geen foto's, dat lijkt me duidelijk:-)

XX

lijm op mijn tanden en piepschuim in m'n haar

2008-03-09T07:06:00.000-07:00

Vorige week ben ik dan echt met mijn stage begonnen. Een belangrijk onderdeel van dit hele programma natuurlijk en een goede kans voor mij om bij zo'n goed bureau te werken! Het is er erg leuk, de mensen zijn echt superleuk. Er zitten betrekkelijk veel buitenlandse mensen, maar ik probeer zoveel mogelijk Japans te spreken. Ik mag hier en daar al een beetje ontwerpen, dus het is niet alleen maar maquettes bouwen... Wel zijn de werkdagen extreem lang, dat wordt denk ik nog wel taai de komende tijd. Maar gelukkig is de werksfeer goed, dus houd ik het hier voorlopig wel uit. Ik zal proberen regelmatig iets te blijven posten, maar dat wordt denk ik lastig. Dus geen zorgen als jullie een tijdje niets horen, dan ben ik iets nuttigs met jullie belastinggeld aan het doen:-)

XX

PS: de site van het bureau is www.kkaa.com

mooie dingen en andere ergernissen

2008-03-01T07:20:00.000-08:00

De eerste twee maanden zitten er alweer op en vanaf overmorgen gaat het tweede deel van mijn Tokyo-avontuur beginnen: de stage! Ik ben vandaag verhuisd van mijn hotel in centraal Tokyo naar een zogenaamde weekly mansion in Ekota. Dat is een wijk buiten het centrum van de stad, maar vol met winkeltjes, marktjes, enzo. Prima bereikbaar met de metro of trein, iets minder Tokyo maar wel heel erg Azie. Ik zit hier nu in mijn kleine kamertje, vergelijkbaar met mijn hotel kamer. Ik zal binnenkort eens foto's uploaden. Maar eerst eens over de afgelopen weken. Er is weer teveel gezien en beleefd om op te noemen. Vorige week was het tijd voor de Kansai-trip, een reis naar de westkust van Japan, naar Kyoto, Osaka en Nara. Kyoto en Nara zijn vooral beroemd vanwege de vele tempels. Het waren er teveel om allemaal te onthouden, maar ze waren prachtig. Ik merk bij mezelf eerlijk gezegd toch een verschil tussen een tempel bekijken of een modern werk. De laatste triggeren mij toch duidelijk meer, met mijn in historisch opzicht matig getrainde oog zie ik weinig verrassing en diversiteit in de meeste tempels. Maar zonder de exacte historische achtergrond te kennen heb ik prima genoten van de sfeer en de schoonheid. De geur van wierook bij de Boeddhistische tempels voerde mij af en toe weer terug naar Tibet, inmiddels toch wel een fijne herinnering...

Waar ik erg aan moest wennen was het rondreizen met een gids gedurende de hele reis. Ik ben toch gewend aan en gesteld op het trekken van mijn eigen plan en het meedraaien in een tot in de kleinste details georganiseerd en vastgelegd programma was wel erg wennen! Maar woensdag had ik een vrije dag en heb ik heerlijk wat moderne architectuur (Tadao Ando!) bekeken in Osaka. Echter nadat ik daar 's middags in de stromende regen op zoek was geweest naar een museum dat een tijdelijke -en inmiddels opgedoekte- tentoonstellingsruimte bleek te zijn, heb ik de architectuur in de wilgen gehangen en ben ik koffie gaan drinken en een boek gaan lezen. Prima, want door deze ontspannen wending was ik ruim op tijd voor een fijne zonsondergang vanaf de 39e verdieping (zie foto's). Zoals altijd sinds ik hier ben bedenk ik me steeds mooie verhalen om op mijn blog te schrijven, welke plotsklaps verdwijnen op het moment dat ik achter de computer zit. Sorry... ik hoop dat de foto's voor zich spreken. Er zitten ook wat oudere foto's bij, die ik vandaag op een dvd van mijn groepsgenoten kreeg.

Tot snel!

X

Groeten uit sprookjesland

2008-02-18T22:48:00.000-08:00

Afgelopen weekend was het zover, een weekendje weg. Vrijdagmiddag na afloop van het bezoek aan de grote ondergrondse buis die ervoor dient om overtollig regenwater af te voeren zodat Tokyo niet overstroomt (door al dat beton en asfalt trekt water hier niet automatisch voldoende in de bodem), ben ik naar Minakami vertrokken voor een weekendje Onsen. Eindelijk overnacht in een echte Ryookan (traditioneel Japans hotel) met tatami-matten op de vloer en een lage tafel met stoelen zonder poten, zodat je op de grond zit thee te drinken. Minakami ligt twee uur met de trein vanaf Tokyo, maar het weer is er totaal anders. Liep ik in Tokyo nog in een -weliswaar koud- zonnetje, in Minakami lag een pak sneeuw zoals ik het nog nooit had gezien. Huizen en auto's waren helemaal ingesneeuwd. 's Ochtends na het ontbijt (ook typisch Japans, dus veel rijst, rauwe vis en pickled vegetables) vertrokken we met de taxi richting Takaragawa-onsen, volgens de Lonely Planet een van de mooiste van Japan. Daar hadden we meteen een fijn leermoment. De Japanse taxichauffeur gaf aan dat er ook een nieuwe onsen in de buurt zat, waarnaartoe het misschien een iets veiliger rit zou zijn. Wij keken naar buiten en zagen straaltjes warm water uit de straat komen om de sneeuw te laten smelten en de weg sneeuwvrij te maken. En we waren natuurlijk gekomen voor Takaragawa-onsen, dus we vroegen of Takaragawa-onsen ook gewoon oke zou zijn. Ja hoor, prima, antwoordde de taxichauffeur (uiteraard in het Japans...), waarna wij enthousiast op pad gingen. Echter na een paar honderd meter hielden de waterstraaltjes op en belandden we in een totaal witte wereld. Op een gegeven moment probeerden we tevergeefs een berg op te komen, maar bleven we samen met nog een reeks auto's steken in de gladde sneeuw. Waarna de, behoorlijk op leeftijd zijnde, taxichauffeur moest uitstappen om sneeuwkettingen aan te leggen. Dat duurde maar en ik voelde me steeds schuldiger dat ik mijn zin had doorgedrukt. Toen ik aangaf dat het me speet omdat ik dit echt niet had verwacht, sterker nog, dat ik nog nooit zoveel sneeuw had gezien en dat we maar moesten keren als het niet ging lukken, verzekerde de taxichauffeur dat het prima was. Ook al moest hij meerdere malen uitstappen om de sneeuwkettingen goed te doen, hij keerde niet om. Met een enorm ongemakkelijk gevoel kwamen we uiteindelijk aan bij de onsen en ik moet zeggen, het was de rit waard. Sterker nog, ik ben nog nooit op zo'n eigenaardige plek geweest. Van de receptie naar de kleedkamers liep je onder een soort droogloop door die aan weerszijden helemaal vol stond met door de jaren heen verzamelde meuk. Alsof dat niet genoeg was, liepen we daarna tegen een kooi aan met, jawel, drie levende beren! Logisch natuurlijk, dat ze in een onsen beren hebben.

Toen was het eindelijk zover, buiten in de sneeuw, in een sprookjesachtig landschap met je blote kont in een heetwaterbad! Maar aangezien dit een gemengd bad was werden vrouwen geacht een zogenaamde decency towel te dragen, dus zat ik met een grote gele handdoek om in de onsen. Vooraf had ik wel mensen met handdoekjes op hun hoofd zien zitten, maar had dit eerlijk gezegd afgedaan als aanstellerij. Echter merkte ik dat je toch echt de warmte minder goed vasthoudt zonder dat handdoekje. Dus na enige tijd zag ik geen andere optie dan dat dit de Japanners hun lucky day was en heb de rest van de middag doorgebracht met de decency towel op mijn hoofd. Ik moet zeggen dat zo'n onsen wel echt heerlijk is en dat het bizar is om in de sneeuw in een heet bad te zitten terwijl je overal besneeuwde bergtoppen om je heen ziet. Dus, een aanrader, ik ga binnenkort zeker nog een keer!

X Saskia

PS: foto's volgen (de decent version dan...)

Maakbare toekomst

2008-02-12T23:28:00.000-08:00

De afgelopen dagen heb ik veel leuke en interessante dingen gezien! Maandag in Nikko heb ik een ontzettende tempelrace gehouden, er is daar een complex vol tempels die er, vooral in de sneeuw, erg fijn uitzagen. Ik moet toegeven dat ik na een middag vol tempels en vrieskou er wel een beetje klaar mee was en met alle plezier in een klein restaurantje aan de yakitori en noodles ben gegaan. Wel vond ik het bijzonder om te zien hoe graag Japanners op vakantie gaan in hun eigen land en hoe ze dat dan doen. Een van de dingen die ik hier geleerd heb is dat Japanners niet van onverwachte dingen houden en hun activiteiten graag goed georganiseerd en gladjes verlopend zien. Vandaar dat bij aankomst bij het tempelcomplex een grote pittoreske parkeerplaats is gerealiseerd zodat je met de bus tot aan de deur kan komen en je vervolgens simpelweg de route volgt in een lange sliert mensen om er zeker van te zijn dat je geen tempel overslaat of in het oerwoud verdwijnt. Nu hoor je me niet beweren dat je in Tibet reist als een echte Tibetaan (gezien de hordes souvenirs verkopende mensen) of ongestoord mag struinen door het Potala Paleis (alles behalve), maar hier was alles wel erg goed georganiseerd. Sowieso was het erg lekker om even uit de stad te zijn en wat frisse lucht mee te pakken. Op de foto's zie je trouwens een ritueel wat je veel bij Shinto-shrines ziet, houten kaartjes waarop je een wens schrijft en die je vervolgens met een muntje ophangt op een bord met andere kaartjes. Ook kun je voor ca. 100 yen (70 cent ongeveer) een briefje kopen met een toekomstvoorspelling. Praktisch detail, als de voorspelling je niet bevalt, hang je het briefje aan de boom en koop je een nieuwe. Dit herhaal je totdat je toekomst er rooskleurig uitziet! Hoe handig is dat!

Vandaag heb ik een erg leuke excursie gemaakt naar Taisei Technology Centre. Ik ben hier natuurlijk met een groep van achttien mensen met verschillende professionele achtergronden, dus de ene excursie is interessanter voor de een en een volgende voor de ander. Vandaag heb ik gezien hoe ze in Japan oplossingen aan het ontwikkelen zijn om aardbevingsbestendig te bouwen. Ik heb een voorbeeld gezien van een fundering op rubber tussenstukjes om trillingen op te vangen en hele delen in de funderingen die horizontaal kunnen buigen op een manier dat het gebouw erboven recht blijft staan. Ik kan nu hier mijn foto's niet uploaden (de Nikko-foto's zaten nog in mijn mailbox), maar volgende keer zal ik foto's toevoegen.

neusjes van de zalm en oogjes van de tonijn...

2008-02-10T05:40:00.000-08:00

Zo, 't heeft even geduurd, maar ik ben eindelijk helemaal over mijn vermoeidheid heen en voel me weer helemaal 't vrouwtje. Ik ben nu dan ook meteen doorgeschoten naar het andere uiterste, loop breed lachend over straat en val bij elke baksteen in katzwijm. Morgen is het in Japan een feestdag en dat betekent een lang weekend. En dat is wel erg welkom, want zoveel tijd om dingen te bekijken is er op zich niet. Wel is er een aantal excursies georganiseerd, waardoor ik vorige week naar de Asahi krant, Canon en de Tsukiji vismarkt ben geweest. Voor die vismarkt ben ik om 4 uur opgestaan om om half zes tussen de diepgevroren tonijnen te lopen, een veiling mee te maken en om 7 uur aan de sushi te zitten. Daar een van de lekkerste dingen gegeten ever: unagi, gegrilde aal met een bruinig sausje op een klontje rijst. Die vis kwam rechtstreeks uit de hemel vallen op mijn bordje denk ik! Maar goed, we zijn toen met de hele groep uitgenodigd door onze gids, tevens sushi-boer, Suzuki-san om bij hem in het weekend een all-you-can-eat-sushi sessie te doen. Nou, dat hebben we geweten. Gezien de lengte van een aantal groepsgenoten moet Suzuki-san gedacht hebben dat wij achttien uitgehongerde wolven waren. Het begon meteen goed toen Suzuki-san ons een Japanse delicatesse voorschotelde, namelijk gebakken tonijnehoofd, met oog! Juist, en hij stond erop dat het op moest. Het vlees smaakte prima, maar ik moet toegeven dat een stuk tonijneoog geen aanrader is... Na een aantal klassiek lekkere sashimi en sushi kwam hij met gebakken garnalenhoofdjes met pootjes, zeg maar alles behalve wat je normaal van een garnaal zou eten. En wederom moest alles op. Ik probeerde de hersentjes nog even van het topje van mijn pinkje af te vegen aan de rand van mijn bord, maar Suzuki-san hield ons goed in de gaten. Dus in het kader van de culturele integratie heb ik ze maar opgegeten. Ook geen aanrader, hoewel het idee me meer tegenstond dan de smaak, eerlijk is eerlijk. Maar dat geleedpotigen in gebakken toestand altijd naar chips smaken is denk ik toch een fabel... Ik nam me na afloop voor voorlopig geen sushi meer te eten, maar twee dagen later vond ik mezelf toch weer aan een lopende band met sushi. Dat blijft toch een leuk principe...

De afgelopen dagen heb ik eindelijk eens wat buurtjes verkend waar ik nog niet geweest was. Gisteren was ik in Asakusa, een buurt gericht op traditie en Shinto-shrines. 's Avonds raakte ik in een noodle-restaurantje aan de praat met een Japanse vrouw van ongeveer mijn moeder's leeftijd. Het Japans gaat inmiddels toch wel heel aardig, ik stond van mezelf te kijken! Nadat ze me had getrakteerd op een koffie liepen we een stukje samen op. Ze vond 't denk ik erg grappig dat ik haar taal spraak en dat ik zo geinteresseerd was in haar land en bovendien zij ze dat ze me te mager vond (!), dus kreeg ik onder protest mijnerzijds nog twee zakken met Japanse zoutjes mee! Dat is toch erg leuk als je alleen dingen onderneemt, dan kom je af en toe met mensen aan de praat die je anders nooit zou leren kennen. Japanners zijn doorgaans wel gecharmeerd van Nederlanders (onze band gaat inmiddels 400 jaar terug) en ze kennen allemaal de tulpen, windmolens, haring en Rembrandt.

Morgen wordt 't tijd om eens de stad uit te gaan en de natuur in te trekken. Ik vertrek vroeg naar Nikko. Hopelijk kan ik daar volgende keer meer over vertellen...

Tot later!

X Saskia

Rauwe vis, zoete kledder en rijstballen, veel rijstballen...

2008-01-29T23:49:00.000-08:00

Zo, er is weer een week verstreken hier en ik moet zeggen dat er in een week zoveel indrukken op me af komen dat ik niet goed meer weet wat ik nu eens zal opschrijven. Dus bij deze alvast mijn excuses als het verhaal wat saai en ongeinspireerd is...

Ik heb hier doordeweeks natuurlijk inmiddels een vast ritme te pakken met maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag de hele dag Japanse les en woensdag bedrijfsbezoeken. De lesdagen ervaar ik als een beetje taai, omdat ik er na de intensieve cursus in Leiden wel even een beetje klaar mee was. Maar na de les zoek ik meestal ergens een al dan niet obscuur cafeetje om mijn huiswerk te maken of ik gooi de handdoek bij voorbaat in de ring en ga lekker in bad. Want dat is wel iets wat de Japanners heel goed voor elkaar hebben. In het kleinste hotelkamertje, en het mijne is klein, zit een bad. En ik heb ontdekt dat het heel fijn is om na een drukke dag vol concentratie, Japans, Japanners, geluidjes, neon, etc. in een heet bad te plonzen voor het slapengaan.

Ik begin me inmiddels wel weer wat fitter te voelen hier. Genoeg rust, een soort van ritme in het sporten en genoeg vitamines doet wonderen. En dat laatste is hier best lastig. Groente en fruit is hier heel weinig, dus met elke vitamine moet je blij zijn. Af en toe koop ik in de winkel wel een duur zakje designmandarijnen of wat tomaten om niet de hele dag noodles, rijst en vis te eten. Toch ben ik wel blij met het eten hier. Morgen ga ik met een paar mensen 's ochtends vroeg (5 uur) naar de Tsukiji vismarkt voor een rondleiding. En na afloop eten we, inderdaad, sushi! Ik ben er inmiddels aan gewend geraakt (laf als ik ben na een bodempje van cornflakes) te ontbijten met rijst, pickled vegetables en vis, dus ik kan het denk ik wel hebben.

Ik laat het hier even bij nu, het werkbezoekje aan de Asahi Shinbun (de Japanse Volkskrant zeg maar) en een reeks huishoudelijke mededelingen heeft me behoorlijk lamgeslagen. Later meer!

X

Overload

2008-01-20T03:09:00.000-08:00

Ik ben hier nu bijna twee weken en heb inmiddels een soort overload aan indrukken. Het programma zit behoorlijk vol en mijn jetlag is in een beweging probleemloos overgegaan in een naar griepje. Hier in Tokyo, met die extreme drukte in de metro natuurlijk ook, dragen mensen die verkouden zijn een wit mondkapje. Ik wilde er eigenlijk niet aan, maar toen ik gisteren een hoestbui kreeg waarbij ik (en de rest van de metro) dacht dat ik erin zou blijven. Toen heb ik toch maar een kapje gehaald, een buitengewoon fashionable exemplaar. Het zit voor geen meter, dus draag ik hem alleen in de metro, aangezien ik daar in de spits niet eens mijn hand naar mijn mond kan bewegen!

Verder is er weer van alles gebeurd. Donderdag heb ik eindelijk mijn stage-mentor ontmoet. Een erg hippe jonge Japanner die mij een beetje gaat begeleiden tijdens mijn stage bij Kengo Kuma (http://www.kkaa.co.jp/E/main.htm). Overdag was er een receptie waarbij wij ons allemaal in een Japanse speech moesten voorstellen en daarna was er een officiele borrel met buffet bij de Nederlandse ambassadeur thuis! Dat kwam goed uit, want na die speech kon ik persoonlijk wel een borrel gebruiken! Van mijn speech is een klein filmpje gemaakt, die zal ik binnenkort proberen te bemachtigen en online zetten, mits ik er een beetje voordelig op sta, zo ben ik dan ook wel weer...

Na vrijdagochtend gewoon weer om 9.00 uur op het Japan-Nederlandinstituut Japanse les te hebben gehad, was het gisteren dan eindelijk weekend. En ik kon wel wat slaap gebruiken. Gistermiddag heb ik Kabuki bekeken en 's avonds mijn eerste echte karaoke-ervaring gehad! Met zestien Nederlanders als idioten bier gedronken en de meest slechte nummers met microfoon meegebruld! Bizar om te zien ook hoe die Japanners transformeren als ze 's weekends uitgaan en een paar drankjes op hebben. Je kunt in zo'n karaokebar een kamer afhuren met een tv, een grote tafel en twee microfoons. Dan heb je dus een lange gang met allemaal van die geisoleerde kamertjes waar je zacht allemaal verschillende muziekjes uit hoort komen. Totdat de deur opengaat als er iemand naar het toilet gaat en je mensen zonder enige gene hoort meebrullen! Legendarisch!

Het is best apart om hier nu echt te wonen. Enerzijds voel ik me heel erg thuis en voel ik helemaal niet raar of anders dan de mensen hier. Anderzijds is er toch een stukje vervreemding. Het is op zich lekker om daar helemaal in op te gaan, maar ik kan me voorstellen dat die vervreemding altijd blijft, hoelang je hier ook woont. Ik ben inmiddels wel heel benieuwd geworden naar de stage, ik heb laatst weer een gebouw bekeken ontworpen door Kuma en daar werd ik wederom wel erg gelukkig van. Dat was de Louis Vuitton winkel op Omotesando-street, de luxe designerstraat van Tokyo met allerlei dure flagshipstores. Voor de architecten onder jullie, de Prada-store is in het echt ook heel erg mooi! Net zo smooth als op de foto's!

Ik zal nog wat foto's toevoegen en dan ga ik lekker in bad, woordjes leren...

Genieten jullie nog van je zondag, hier is ie alweer voorbij:-)

7 op de schaal van Richter

2008-01-12T05:04:00.000-08:00

Ik zit weer rustig op mijn hotelkamertje, bij te puffen van alle indrukken van de afgelopen dagen. Ik ben langzamerhand wat meer buurten aan het verkennen. Tokyo is zo groot dat een wijk al snel een volwaardige hoofdstad lijkt! Gisteren zijn we met de hele groep gaan drinken en dansen. En jawel, in een keer hadden we de foutste tent te pakken van heel Roppongi, misschien wel van heel Tokyo: de Gaspanic (tikje dubieuze naam al). Nadat we binnen met z'n allen een Banana Fuck hadden gedronken... ja, een Banana Fuck, gezellig met z'n allen gedanst tussen de vreemde buitenlanders. Leuk, maar volgende keer ben ik wel benieuwd naar een echt luxueuze tent. Ja, het is tijd voor wat glamour!

Maar tot die tijd is het hard werken. Vanochtend ben ik in het Tokyo-rampencentrum geweest. Daar heb ik brandjes geblust en een aardbevingssimulatie meegemaakt. Zo, dat is freaky! Je wordt echt op de grond gegooid en de koelkast viel om op ons. Gelukkig was ie van piepschuim!

Er schijnen hier jaarlijks heel wat aardbevinkjes plaats te vinden en een keer in de honderd jaar, zoals die van 1923 in Kobe. Daar zitten ze dus alweer een beetje op te wachten als het ware...

Vervolgens heb ik in een mini-restaurantje gegeten en daar was ik totaal kwijt dat ik in Tokyo was. Het had ook China of Noord-Vietnam kunnen zijn. Een oud echtpaar dat een restaurantje (of eigenlijk noodleshopje) runt met drie tafeltjes. Aangezien wij het merendeel van de kanji (Chinese tekens) op de kaart niet kenden heeft ze ons heel geduldig uitgelegd wat wat was, superaardig. Vervolgens heeft haar man verwoed voor ons dumplings en noodles gebakken. Heerlijk! Ja dat eten is prima! Ik moet er alleen erg op letten dat ik mijn groente binnenkrijg, die heb je hier weinig...

Ben vanmiddag trouwens ook nog in het Suntory Museum geweest, ontworpen door, jawel, Kengo Kuma! De architect waar ik ga stage lopen. Ik heb staan smullen, het was prachtig, wat die Japanners met materialen kunnen, dat is echt ondenkbaar in Nederland. Ja, ik had er al zin in, maar ik krijg nu ook steeds meer zin in de daadwerkelijke stage! Ja, het ontwerpen begint toch te kriebelen...

Nou, voor zover de update. Tot later!

Banana Fuck o kokonotsu onegai shimasu

zo hehe, we zijn er!

2008-01-09T23:33:00.000-08:00

Jaa, het is zover! Ik ben zowaar echt in Tokyo aangekomen! De jetlag is inmiddels grotendeels voorbij, dus leek dit me een goed moment voor mij als mezelf respecterende reiziger om een weblog te starten...

Tokyo is in een woord geweldig! Ik heb het alleen nog doordeweeks gezien en dan is het best rustig op straat. Iedereen zit dan op kantoor tot ergens in de loop van de avond. Bovendien heeft eigenlijk niemand een auto, dus er is bovengronds weinig gemotoriseerd verkeer. Ondergronds is het echter des te drukker! Ik heb vanochtend het eerste mannetje gezien dat met witte handschoentjes iedereen naar binnen duwt, zodat iedereen meekan. Je kunt het in Japan namelijk echt niet maken om te laat te komen!

Het straatbeeld is impressive. Het is doorgaans niet zo hoog als in New York, maar het is heel uitgestrekt en errug shiny! Gisteren ben ik in een heel luxe warenhuis geweest in de Ginza-wijk en ik moet toegeven dat ik het liefst de hele winkel had leeggekocht. Zeker aangezien Tokyo geen kinderkopjes heeft (welke idioot heeft die uberhaupt uitgevonden) kun je hier gerust een paar flinke pumps aanschaffen:-)

Ik heb alvast een paar sfeerbeelden toegevoegd, er volgen uiteraard nog meer!

Ik ga zo weer terug het klaslokaal in voor de uitslag van de eerste hier gemaakte taaltest (ja, het houdt niet op...)

Tot later!

X Saskia

Hmmmmm...goed begin! Die plaatjes gaan niet werken vandaag. In plaats van mijn hoofd hier ter plekke door het beeldscherm heen te butsen ga ik in het kader van de ontspanning ergens een drankje doen en moeten jullie nog even wachten op de foto's. Dan zien jullie meteen waar de titel van mijn blog vandaan komt (of kennen jullie reizende oom roel?)