Ik weet niet of er nog iemand is die deze blog inmiddels nog leest, want ik heb heel lang niets gepost. Maar ik heb deze week vakantie en heb dus even weer tijd en rust om eens iets te schrijven. De helft van de stage zit er op, het was heel erg leerzaam maar ook best zwaar. De projecten zijn super, de mensen leuk en getalenteerd en ook mijn klusjes heel erg leuk en inspirerend. De werkdagen zijn wel veel langer dan ik gewend ben (en ik ben bij vlagen best wat gewend al zeg ik het zelf). Het gaat er in Japan veel minder om dat je afmaakt wat je moet doen dan om het tonen van je toewijding aan je bedrijf. En dan moet je dus blijven zitten tot laat, tot je baas naar huis gaat bijvoorbeeld, ook al heb je niet veel te doen. Gelukkig had ik zelf doorgaans
genoeg dingen te doen om gestaag aan door te werken en heb vreselijk veel geleerd. Maar toegegeven, ik ben blij dat ik even vakantie heb. Ik heb de afgelopen dagen vooral veel gechillt, eindelijk een beetje in de zon gelegen (de zomer is hier eindelijk begonnen), beetje in de stad gehangen, uitgeweest naar een feestje in de Roppongi Tower op de 53e verdieping! Verder heb ik ook weer niet heel veel dingen meegemaakt, dus bedacht ik me dat het misschien leuk is om eens een opsomming te maken van eigenaardigheden die ik hier in Japan, Tokyo, om me heen zie. Een soort wist-u-dat-jes zeg maar..
Dus, wisten jullie dat...
de Japanners enerzijds heel erg beleefd zijn en gericht op het niet veroorzaken van hinder en ergernis (meewaku in het Japans) door bijvoorbeeld stil te zijn in de metro, stil te zijn buiten de metro...maar anderzijds, mits met schaapachtige en schuldbewuste blik, ook wel weer heel erg gericht zijn op hun eigen comfort. Die beleefdheid is mijns inziens iets passiefs, alsof ze er niet zijn, maar een actieve daad van beleefdheid zie je niet snel. Mensen staan hier vrijwel nooit op voor oude mensen in de metro (althans niet dat ik heb gezien), sterker nog, als je net op een vrij plekje wilt gaan zitten, al door je knieen gezakt bent als het ware, presteren ze het soms nog om met een kleine duikvlucht je plekje snel in te nemen. Om vervolgens met een uitgestreken gezicht langs je heen te kijken alsof ze je uberhaupt niet hadden gezien. Ook vermijden ze meewaku door bijvoorbeeld een mondkapje te dragen als ze verkouden zijn...maar niet als ze vol en ongegeneerd recht in je gezicht gapen. En dat is niet fris kan ik je bij deze mededelen! Klinkt allemaal erg negatief nu, toegegeven ik word minder tolerant van lange dagen werken om vervolgens in een propvolle metro te staan waar kleine Japanse mannetjes hun duffe kruintjes in mijn neus duwen... Maarrrr, er zijn ook zeker heel goede dingen. Want ik zou zo'n propvolle trein in Nederland al helemaal niet trekken, waar men hard praat en belt en zijn irritatie hardop laat merken en zich wellicht met elkaar bemoeit. Hier leest men, luistert naar muzien of speelt een computerspelletje. Of slaapt, soms rechtop staand (ik kan het zelf ook al bijna). Verder hebben de Japanners allerlei slimme oplossingen voor kleine alledaagse ongemakjes. Plastic hoesjes over je hippe papieren winkeltasje als het regent, vogelgekwetter en andere vrolijke geluidjes op het toilet om te verhullen dat je misschien per ongeluk een keer een harde scheet laat die de mensen buiten het toilet dan kunnen horen en dat uiteraard als ontzettende meewaku zullen opvatten, maar ook vending machines waar je overal drankjes kunt kopen, een handig oplaadbaar pasje waarmee je van al het openbaar vervoer gebruik kunt maken, een rek met cijferslotjes bij de ingang van gebouwen waarin je je paraplu kunt opbergen zonder dat iemand hem jat en ga zo maar door.
Dan de Japanse vrouw. Bijzonder fenomeen toch wel. Hypervrouwelijk vaak, tot in de puntjes verzorgd (soms tot over de puntjes door continu in de metro en waar dan ook met wimpertangen en andere werktuigen in de weer te zijn). Mooi maar vaak heel erg mager. Ik denk dat het schoonheidsideaal van dun hier iets meer gehoor heeft dan in Nederland, iedereen is hier veel dunner. Soms echt te dun, veel anorexia. Hun haar zit altijd goed, ook bij windkracht 10, maar op hakken kunnen ze niet lopen. Hun, vaak erg kromme, benen wiebelen alle kanten op op vaak extreem dunne hoge hakken. Beetje jammer vind ik toch wel, want ik vind ze in het algemeen wel mooi en soms een tikje mysterieus. Ze shoppen erg veel in het algemeen. In Tokyo kent men het fenomeen parasite singles. Twintigers die bij hun ouders wonen, maar wel een goede baan hebben. En van dat geld kunnen ze leuke dingen doen, zoals shoppen. En dat merk je in het straatbeeld. Ik kan bij het gemiddelde warenhuis niets kopen (Fabienne, zelfs bij de lokale Zeeman verkopen ze zachtlederen Chloe-weekendtassen:-)), overal zijn grote en dure designerslabels te koop en ik kan dus in de gemiddelde straat alleen maar window shoppen.
En dan de Japanse man. Tja, daar valt niet veel over te zeggen. De typische Japanse man is de salariman, de werknemer van grote Japanse bedrijven die elke dag in zijn pak hele lange dagen maakt op kantoor en zijn familie niet veel ziet. 's Avonds na het werk gaat hij drinken met collega's en wellicht het afdelingshoofd en gaapt 's avonds dronken in de metro in het gezicht van bijvoorbeeld ondergetekende. Maar je hebt ook de jongere Jaopanner, die juist nog even aan dit beel lijkt te willen ontsnappen. Extravagante kleding, veel gamen in Akihabara, een wijk vol gok- en spelletjeshallen, paraderen in Harajuku, Shinjuku en Shibuya, nonchalant gebleekt piekhaar, maar wel tot in de puntjes gestyled, etc. Ik heb zelfs een paar echt mooie Japanse mannen gezien, maar doorgaans waren dat celibataire zen-monniken! Ik maak geen grapje!
Nou, hierbij even een losse update van onsamenhangende feitjes en observaties. Hopelijk zijn ze interessant en als er me meer te binnen schieten, zal ik ze met jullie delen. Ook zal ik even wat foto's uploaden. Veel oud materiaal wel, foto's die ik onlangs van groepsgenoten kreeg...
Spreek jullie later!
X Saskia
Op deze foto's zie je mij als samurai-held op sokken. Een oefensessie In Kyoto met een sensei die met Tom Cruise heeft meegespeeld in The Last Samurai. Ze staan niet in goede volgorde omdat mijn blog en ik een beetje ruzie hebben...
