Rauwe vis, zoete kledder en rijstballen, veel rijstballen...

Zo, er is weer een week verstreken hier en ik moet zeggen dat er in een week zoveel indrukken op me af komen dat ik niet goed meer weet wat ik nu eens zal opschrijven. Dus bij deze alvast mijn excuses als het verhaal wat saai en ongeinspireerd is...



Ik heb hier doordeweeks natuurlijk inmiddels een vast ritme te pakken met maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag de hele dag Japanse les en woensdag bedrijfsbezoeken. De lesdagen ervaar ik als een beetje taai, omdat ik er na de intensieve cursus in Leiden wel even een beetje klaar mee was. Maar na de les zoek ik meestal ergens een al dan niet obscuur cafeetje om mijn huiswerk te maken of ik gooi de handdoek bij voorbaat in de ring en ga lekker in bad. Want dat is wel iets wat de Japanners heel goed voor elkaar hebben. In het kleinste hotelkamertje, en het mijne is klein, zit een bad. En ik heb ontdekt dat het heel fijn is om na een drukke dag vol concentratie, Japans, Japanners, geluidjes, neon, etc. in een heet bad te plonzen voor het slapengaan.



Ik begin me inmiddels wel weer wat fitter te voelen hier. Genoeg rust, een soort van ritme in het sporten en genoeg vitamines doet wonderen. En dat laatste is hier best lastig. Groente en fruit is hier heel weinig, dus met elke vitamine moet je blij zijn. Af en toe koop ik in de winkel wel een duur zakje designmandarijnen of wat tomaten om niet de hele dag noodles, rijst en vis te eten. Toch ben ik wel blij met het eten hier. Morgen ga ik met een paar mensen 's ochtends vroeg (5 uur) naar de Tsukiji vismarkt voor een rondleiding. En na afloop eten we, inderdaad, sushi! Ik ben er inmiddels aan gewend geraakt (laf als ik ben na een bodempje van cornflakes) te ontbijten met rijst, pickled vegetables en vis, dus ik kan het denk ik wel hebben.



Ik laat het hier even bij nu, het werkbezoekje aan de Asahi Shinbun (de Japanse Volkskrant zeg maar) en een reeks huishoudelijke mededelingen heeft me behoorlijk lamgeslagen. Later meer!



X

Overload

Ik ben hier nu bijna twee weken en heb inmiddels een soort overload aan indrukken. Het programma zit behoorlijk vol en mijn jetlag is in een beweging probleemloos overgegaan in een naar griepje. Hier in Tokyo, met die extreme drukte in de metro natuurlijk ook, dragen mensen die verkouden zijn een wit mondkapje. Ik wilde er eigenlijk niet aan, maar toen ik gisteren een hoestbui kreeg waarbij ik (en de rest van de metro) dacht dat ik erin zou blijven. Toen heb ik toch maar een kapje gehaald, een buitengewoon fashionable exemplaar. Het zit voor geen meter, dus draag ik hem alleen in de metro, aangezien ik daar in de spits niet eens mijn hand naar mijn mond kan bewegen!

Verder is er weer van alles gebeurd. Donderdag heb ik eindelijk mijn stage-mentor ontmoet. Een erg hippe jonge Japanner die mij een beetje gaat begeleiden tijdens mijn stage bij Kengo Kuma (http://www.kkaa.co.jp/E/main.htm). Overdag was er een receptie waarbij wij ons allemaal in een Japanse speech moesten voorstellen en daarna was er een officiele borrel met buffet bij de Nederlandse ambassadeur thuis! Dat kwam goed uit, want na die speech kon ik persoonlijk wel een borrel gebruiken! Van mijn speech is een klein filmpje gemaakt, die zal ik binnenkort proberen te bemachtigen en online zetten, mits ik er een beetje voordelig op sta, zo ben ik dan ook wel weer...

Na vrijdagochtend gewoon weer om 9.00 uur op het Japan-Nederlandinstituut Japanse les te hebben gehad, was het gisteren dan eindelijk weekend. En ik kon wel wat slaap gebruiken. Gistermiddag heb ik Kabuki bekeken en 's avonds mijn eerste echte karaoke-ervaring gehad! Met zestien Nederlanders als idioten bier gedronken en de meest slechte nummers met microfoon meegebruld! Bizar om te zien ook hoe die Japanners transformeren als ze 's weekends uitgaan en een paar drankjes op hebben. Je kunt in zo'n karaokebar een kamer afhuren met een tv, een grote tafel en twee microfoons. Dan heb je dus een lange gang met allemaal van die geisoleerde kamertjes waar je zacht allemaal verschillende muziekjes uit hoort komen. Totdat de deur opengaat als er iemand naar het toilet gaat en je mensen zonder enige gene hoort meebrullen! Legendarisch!

Het is best apart om hier nu echt te wonen. Enerzijds voel ik me heel erg thuis en voel ik helemaal niet raar of anders dan de mensen hier. Anderzijds is er toch een stukje vervreemding. Het is op zich lekker om daar helemaal in op te gaan, maar ik kan me voorstellen dat die vervreemding altijd blijft, hoelang je hier ook woont. Ik ben inmiddels wel heel benieuwd geworden naar de stage, ik heb laatst weer een gebouw bekeken ontworpen door Kuma en daar werd ik wederom wel erg gelukkig van. Dat was de Louis Vuitton winkel op Omotesando-street, de luxe designerstraat van Tokyo met allerlei dure flagshipstores. Voor de architecten onder jullie, de Prada-store is in het echt ook heel erg mooi! Net zo smooth als op de foto's!

Ik zal nog wat foto's toevoegen en dan ga ik lekker in bad, woordjes leren...

Genieten jullie nog van je zondag, hier is ie alweer voorbij:-)

X

7 op de schaal van Richter

Ik zit weer rustig op mijn hotelkamertje, bij te puffen van alle indrukken van de afgelopen dagen. Ik ben langzamerhand wat meer buurten aan het verkennen. Tokyo is zo groot dat een wijk al snel een volwaardige hoofdstad lijkt! Gisteren zijn we met de hele groep gaan drinken en dansen. En jawel, in een keer hadden we de foutste tent te pakken van heel Roppongi, misschien wel van heel Tokyo: de Gaspanic (tikje dubieuze naam al). Nadat we binnen met z'n allen een Banana Fuck hadden gedronken... ja, een Banana Fuck, gezellig met z'n allen gedanst tussen de vreemde buitenlanders. Leuk, maar volgende keer ben ik wel benieuwd naar een echt luxueuze tent. Ja, het is tijd voor wat glamour!

Maar tot die tijd is het hard werken. Vanochtend ben ik in het Tokyo-rampencentrum geweest. Daar heb ik brandjes geblust en een aardbevingssimulatie meegemaakt. Zo, dat is freaky! Je wordt echt op de grond gegooid en de koelkast viel om op ons. Gelukkig was ie van piepschuim!

Er schijnen hier jaarlijks heel wat aardbevinkjes plaats te vinden en een keer in de honderd jaar, zoals die van 1923 in Kobe. Daar zitten ze dus alweer een beetje op te wachten als het ware...

Vervolgens heb ik in een mini-restaurantje gegeten en daar was ik totaal kwijt dat ik in Tokyo was. Het had ook China of Noord-Vietnam kunnen zijn. Een oud echtpaar dat een restaurantje (of eigenlijk noodleshopje) runt met drie tafeltjes. Aangezien wij het merendeel van de kanji (Chinese tekens) op de kaart niet kenden heeft ze ons heel geduldig uitgelegd wat wat was, superaardig. Vervolgens heeft haar man verwoed voor ons dumplings en noodles gebakken. Heerlijk! Ja dat eten is prima! Ik moet er alleen erg op letten dat ik mijn groente binnenkrijg, die heb je hier weinig...

Ben vanmiddag trouwens ook nog in het Suntory Museum geweest, ontworpen door, jawel, Kengo Kuma! De architect waar ik ga stage lopen. Ik heb staan smullen, het was prachtig, wat die Japanners met materialen kunnen, dat is echt ondenkbaar in Nederland. Ja, ik had er al zin in, maar ik krijg nu ook steeds meer zin in de daadwerkelijke stage! Ja, het ontwerpen begint toch te kriebelen...

Nou, voor zover de update. Tot later!

X

Banana Fuck o kokonotsu onegai shimasu

zo hehe, we zijn er!

Jaa, het is zover! Ik ben zowaar echt in Tokyo aangekomen! De jetlag is inmiddels grotendeels voorbij, dus leek dit me een goed moment voor mij als mezelf respecterende reiziger om een weblog te starten...

Tokyo is in een woord geweldig! Ik heb het alleen nog doordeweeks gezien en dan is het best rustig op straat. Iedereen zit dan op kantoor tot ergens in de loop van de avond. Bovendien heeft eigenlijk niemand een auto, dus er is bovengronds weinig gemotoriseerd verkeer. Ondergronds is het echter des te drukker! Ik heb vanochtend het eerste mannetje gezien dat met witte handschoentjes iedereen naar binnen duwt, zodat iedereen meekan. Je kunt het in Japan namelijk echt niet maken om te laat te komen!

Het straatbeeld is impressive. Het is doorgaans niet zo hoog als in New York, maar het is heel uitgestrekt en errug shiny! Gisteren ben ik in een heel luxe warenhuis geweest in de Ginza-wijk en ik moet toegeven dat ik het liefst de hele winkel had leeggekocht. Zeker aangezien Tokyo geen kinderkopjes heeft (welke idioot heeft die uberhaupt uitgevonden) kun je hier gerust een paar flinke pumps aanschaffen:-)

Ik heb alvast een paar sfeerbeelden toegevoegd, er volgen uiteraard nog meer!

Ik ga zo weer terug het klaslokaal in voor de uitslag van de eerste hier gemaakte taaltest (ja, het houdt niet op...)

Tot later!

X Saskia

Hmmmmm...goed begin! Die plaatjes gaan niet werken vandaag. In plaats van mijn hoofd hier ter plekke door het beeldscherm heen te butsen ga ik in het kader van de ontspanning ergens een drankje doen en moeten jullie nog even wachten op de foto's. Dan zien jullie meteen waar de titel van mijn blog vandaan komt (of kennen jullie reizende oom roel?)