Ik ben hier nu bijna twee weken en heb inmiddels een soort overload aan indrukken. Het programma zit behoorlijk vol en mijn jetlag is in een beweging probleemloos overgegaan in een naar griepje. Hier in Tokyo, met die extreme drukte in de metro natuurlijk ook, dragen mensen die verkouden zijn een wit mondkapje. Ik wilde er eigenlijk niet aan, maar toen ik gisteren een hoestbui kreeg waarbij ik (en de rest van de metro) dacht dat ik erin zou blijven. Toen heb ik toch maar een kapje gehaald, een buitengewoon fashionable exemplaar. Het zit voor geen meter, dus draag ik hem alleen in de metro, aangezien ik daar in de spits niet eens mijn hand naar mijn mond kan bewegen!
Verder is er weer van alles gebeurd. Donderdag heb ik eindelijk mijn stage-mentor ontmoet. Een erg hippe jonge Japanner die mij een beetje gaat begeleiden tijdens mijn stage bij Kengo Kuma (http://www.kkaa.co.jp/E/main.htm). Overdag was er een receptie waarbij wij ons allemaal in een Japanse speech moesten voorstellen en daarna was er een officiele borrel met buffet bij de Nederlandse ambassadeur thuis! Dat kwam goed uit, want na die speech kon ik persoonlijk wel een borrel gebruiken! Van mijn speech is een klein filmpje gemaakt, die zal ik binnenkort proberen te bemachtigen en online zetten, mits ik er een beetje voordelig op sta, zo ben ik dan ook wel weer...
Na vrijdagochtend gewoon weer om 9.00 uur op het Japan-Nederlandinstituut Japanse les te hebben gehad, was het gisteren dan eindelijk weekend. En ik kon wel wat slaap gebruiken. Gistermiddag heb ik Kabuki bekeken en 's avonds mijn eerste echte karaoke-ervaring gehad! Met zestien Nederlanders als idioten bier gedronken en de meest slechte nummers met microfoon meegebruld! Bizar om te zien ook hoe die Japanners transformeren als ze 's weekends uitgaan en een paar drankjes op hebben. Je kunt in zo'n karaokebar een kamer afhuren met een tv, een grote tafel en twee microfoons. Dan heb je dus een lange gang met allemaal van die geisoleerde kamertjes waar je zacht allemaal verschillende muziekjes uit hoort komen. Totdat de deur opengaat als er iemand naar het toilet gaat en je mensen zonder enige gene hoort meebrullen! Legendarisch!
Het is best apart om hier nu echt te wonen. Enerzijds voel ik me heel erg thuis en voel ik helemaal niet raar of anders dan de mensen hier. Anderzijds is er toch een stukje vervreemding. Het is op zich lekker om daar helemaal in op te gaan, maar ik kan me voorstellen dat die vervreemding altijd blijft, hoelang je hier ook woont. Ik ben inmiddels wel heel benieuwd geworden naar de stage, ik heb laatst weer een gebouw bekeken ontworpen door Kuma en daar werd ik wederom wel erg gelukkig van. Dat was de Louis Vuitton winkel op Omotesando-street, de luxe designerstraat van Tokyo met allerlei dure flagshipstores. Voor de architecten onder jullie, de Prada-store is in het echt ook heel erg mooi! Net zo smooth als op de foto's!
Ik zal nog wat foto's toevoegen en dan ga ik lekker in bad, woordjes leren...
Genieten jullie nog van je zondag, hier is ie alweer voorbij:-)
X
Geen opmerkingen:
Een reactie posten