Lieve allemaal,
Jeetje, je let even niet op en ineens zijn er een paar maanden voorbij... Over een paar weken kom ik alweer terug naar Nederland! De afgelopen weken zijn ineens heel snel gegaan. Ik heb mijn werkuren wat teruggeschroefd om tijd vrij te maken voor andere dingen hier in Tokyo zoals het Sanja-festival bij de Senso-ji tempel in Asakusa, een van de bekendste tempels van Tokyo. Hier dragen mensen met zijn allen mikoshi (kleine shrines) naar de tempel. Zoals bij alle festivals in Japan wordt er vooral ook heel veel gegeten en gedronken. De gemiddelde braderie is hier niets bij. Hier trof ik ook een uiterst eigenaardig snackje, de vis op een stokje (zie foto). Ik heb hem eerlijk gezegd niet geproefd, ik heb het heel laf gehouden bij de yakitori van de buurman...
Afgelopen woensdag zijn we met de hele groep naar het Matsushita Instituut geweest. Matsushita is de oorspronkelijke naam van Panasonic en tevens de naam van de oprichter. Meneer Matsushita had uitgesproken maatschappelijke idealen en heeft dit instituut opgezet om mensen de gelegenheid te geven zich na hun studie verder te verdiepen in allerlei vakgebieden. Inmiddels is het een instituut geworden voor mensen die een carriere ambieren in de Japanse politiek. Hoewel vantevoren iedereen een beetje op zag tegen een discussie over Japanse politiek in het Japans, bleken het erg gezellige, open mensen en hebben we erg gezellig gepraat en na afloop met hapjes en drankjes verder gekletst op het strand.
Verder een hele hoop alledaagse dingen: borrel en receptie in het Ritz-Carlton, een cocktail ergens op de vijfentwintigste verdieping, winkelen bij Dior en Prada (om vervolgens een kopie te kopen bij de Zara), voetbal kijken midden in de nacht tussen de Russische hoeren en pooiers, je kent het wel. Hoewel het vandaag mooi weer is, is het hier nog steeds regenseizoen en is het doorgaans regenachtig, bewolkt en plakkerig, heel plakkerig!
Nou, ik heb wel weer genoeg geschreven. Ik hoop dat jullie de foto`s leuk vinden.
O ja, op de taart die ik van mijn groepsgenoten kreeg tijdens mijn verjaardagsetentje staat `voor onze christmas cake`. In Japan noemen ze vrouwen van mijn leeftijd zo die nog geen man in hun leven hebben gevonden (heb ik gelukkig wel, maar ze pesten me hier graag met het feit dat ik de oudste binnen de groep ben en dus een ouwe taart). In Japan moet je er echt op tijd bij zijn als vrouw, want als je de dertig nadert wil niemand je meer en moet je je heil zoeken bij een expat. En die expats hier in Tokyo, die zijn doorgaans niet om door een ringetje te halen…wat de meeste Japanse vrouwen geloof ik niet echt doorhebben... Dus gelukkig hoef ik me geen zorgen te maken en wacht mij een fijn, lief vriendje in Nederland!
X Saskia
