Groeten uit sprookjesland

Afgelopen weekend was het zover, een weekendje weg. Vrijdagmiddag na afloop van het bezoek aan de grote ondergrondse buis die ervoor dient om overtollig regenwater af te voeren zodat Tokyo niet overstroomt (door al dat beton en asfalt trekt water hier niet automatisch voldoende in de bodem), ben ik naar Minakami vertrokken voor een weekendje Onsen. Eindelijk overnacht in een echte Ryookan (traditioneel Japans hotel) met tatami-matten op de vloer en een lage tafel met stoelen zonder poten, zodat je op de grond zit thee te drinken. Minakami ligt twee uur met de trein vanaf Tokyo, maar het weer is er totaal anders. Liep ik in Tokyo nog in een -weliswaar koud- zonnetje, in Minakami lag een pak sneeuw zoals ik het nog nooit had gezien. Huizen en auto's waren helemaal ingesneeuwd. 's Ochtends na het ontbijt (ook typisch Japans, dus veel rijst, rauwe vis en pickled vegetables) vertrokken we met de taxi richting Takaragawa-onsen, volgens de Lonely Planet een van de mooiste van Japan. Daar hadden we meteen een fijn leermoment. De Japanse taxichauffeur gaf aan dat er ook een nieuwe onsen in de buurt zat, waarnaartoe het misschien een iets veiliger rit zou zijn. Wij keken naar buiten en zagen straaltjes warm water uit de straat komen om de sneeuw te laten smelten en de weg sneeuwvrij te maken. En we waren natuurlijk gekomen voor Takaragawa-onsen, dus we vroegen of Takaragawa-onsen ook gewoon oke zou zijn. Ja hoor, prima, antwoordde de taxichauffeur (uiteraard in het Japans...), waarna wij enthousiast op pad gingen. Echter na een paar honderd meter hielden de waterstraaltjes op en belandden we in een totaal witte wereld. Op een gegeven moment probeerden we tevergeefs een berg op te komen, maar bleven we samen met nog een reeks auto's steken in de gladde sneeuw. Waarna de, behoorlijk op leeftijd zijnde, taxichauffeur moest uitstappen om sneeuwkettingen aan te leggen. Dat duurde maar en ik voelde me steeds schuldiger dat ik mijn zin had doorgedrukt. Toen ik aangaf dat het me speet omdat ik dit echt niet had verwacht, sterker nog, dat ik nog nooit zoveel sneeuw had gezien en dat we maar moesten keren als het niet ging lukken, verzekerde de taxichauffeur dat het prima was. Ook al moest hij meerdere malen uitstappen om de sneeuwkettingen goed te doen, hij keerde niet om. Met een enorm ongemakkelijk gevoel kwamen we uiteindelijk aan bij de onsen en ik moet zeggen, het was de rit waard. Sterker nog, ik ben nog nooit op zo'n eigenaardige plek geweest. Van de receptie naar de kleedkamers liep je onder een soort droogloop door die aan weerszijden helemaal vol stond met door de jaren heen verzamelde meuk. Alsof dat niet genoeg was, liepen we daarna tegen een kooi aan met, jawel, drie levende beren! Logisch natuurlijk, dat ze in een onsen beren hebben.

Toen was het eindelijk zover, buiten in de sneeuw, in een sprookjesachtig landschap met je blote kont in een heetwaterbad! Maar aangezien dit een gemengd bad was werden vrouwen geacht een zogenaamde decency towel te dragen, dus zat ik met een grote gele handdoek om in de onsen. Vooraf had ik wel mensen met handdoekjes op hun hoofd zien zitten, maar had dit eerlijk gezegd afgedaan als aanstellerij. Echter merkte ik dat je toch echt de warmte minder goed vasthoudt zonder dat handdoekje. Dus na enige tijd zag ik geen andere optie dan dat dit de Japanners hun lucky day was en heb de rest van de middag doorgebracht met de decency towel op mijn hoofd. Ik moet zeggen dat zo'n onsen wel echt heerlijk is en dat het bizar is om in de sneeuw in een heet bad te zitten terwijl je overal besneeuwde bergtoppen om je heen ziet. Dus, een aanrader, ik ga binnenkort zeker nog een keer!

X Saskia

PS: foto's volgen (de decent version dan...)