Zo, 't heeft even geduurd, maar ik ben eindelijk helemaal over mijn vermoeidheid heen en voel me weer helemaal 't vrouwtje. Ik ben nu dan ook meteen doorgeschoten naar het andere uiterste, loop breed lachend over straat en val bij elke baksteen in katzwijm. Morgen is het in Japan een feestdag en dat betekent een lang weekend. En dat is wel erg welkom, want zoveel tijd om dingen te bekijken is er op zich niet. Wel is er een aantal excursies georganiseerd, waardoor ik vorige week naar de Asahi krant, Canon en de Tsukiji vismarkt ben geweest. Voor die vismarkt ben ik om 4 uur opgestaan om om half zes tussen de diepgevroren tonijnen te lopen, een veiling mee te maken en om 7 uur aan de sushi te zitten. Daar een van de lekkerste dingen gegeten ever: unagi, gegrilde aal met een bruinig sausje op een klontje rijst. Die vis kwam rechtstreeks uit de hemel vallen op mijn bordje denk ik! Maar goed, we zijn toen met de hele groep uitgenodigd door onze gids, tevens sushi-boer, Suzuki-san om bij hem in het weekend een all-you-can-eat-sushi sessie te doen. Nou, dat hebben we geweten. Gezien de lengte van een aantal groepsgenoten moet Suzuki-san gedacht hebben dat wij achttien uitgehongerde wolven waren. Het begon meteen goed toen Suzuki-san ons een Japanse delicatesse voorschotelde, namelijk gebakken tonijnehoofd, met oog! Juist, en hij stond erop dat het op moest. Het vlees smaakte prima, maar ik moet toegeven dat een stuk tonijneoog geen aanrader is... Na een aantal klassiek lekkere sashimi en sushi kwam hij met gebakken garnalenhoofdjes met pootjes, zeg maar alles behalve wat je normaal van een garnaal zou eten. En wederom moest alles op. Ik probeerde de hersentjes nog even van het topje van mijn pinkje af te vegen aan de rand van mijn bord, maar Suzuki-san hield ons goed in de gaten. Dus in het kader van de culturele integratie heb ik ze maar opgegeten. Ook geen aanrader, hoewel het idee me meer tegenstond dan de smaak, eerlijk is eerlijk. Maar dat geleedpotigen in gebakken toestand altijd naar chips smaken is denk ik toch een fabel... Ik nam me na afloop voor voorlopig geen sushi meer te eten, maar twee dagen later vond ik mezelf toch weer aan een lopende band met sushi. Dat blijft toch een leuk principe...
De afgelopen dagen heb ik eindelijk eens wat buurtjes verkend waar ik nog niet geweest was. Gisteren was ik in Asakusa, een buurt gericht op traditie en Shinto-shrines. 's Avonds raakte ik in een noodle-restaurantje aan de praat met een Japanse vrouw van ongeveer mijn moeder's leeftijd. Het Japans gaat inmiddels toch wel heel aardig, ik stond van mezelf te kijken! Nadat ze me had getrakteerd op een koffie liepen we een stukje samen op. Ze vond 't denk ik erg grappig dat ik haar taal spraak en dat ik zo geinteresseerd was in haar land en bovendien zij ze dat ze me te mager vond (!), dus kreeg ik onder protest mijnerzijds nog twee zakken met Japanse zoutjes mee! Dat is toch erg leuk als je alleen dingen onderneemt, dan kom je af en toe met mensen aan de praat die je anders nooit zou leren kennen. Japanners zijn doorgaans wel gecharmeerd van Nederlanders (onze band gaat inmiddels 400 jaar terug) en ze kennen allemaal de tulpen, windmolens, haring en Rembrandt.
Morgen wordt 't tijd om eens de stad uit te gaan en de natuur in te trekken. Ik vertrek vroeg naar Nikko. Hopelijk kan ik daar volgende keer meer over vertellen...
Tot later!
X Saskia
Geen opmerkingen:
Een reactie posten